Biyolojik kodumuz kusursuz bir mühendislik harikasından ziyade tuhaf ve yamalı bir mimariye sahip. Geceleri karanlık çöktüğünde uykuya dalmamızı sağlayan sistemin, 600 milyon yıl önce deniz tabanında yaşayan tek gözlü solucan benzeri bir atamızdan miras kaldığını düşünün.
Lund Üniversitesi araştırmacısı Dan-E Nilsson ve ekibi, evrim ağacımızdaki bu karanlık sapmayı aydınlatıyor. Atalarımız hareketsiz bir yaşama geçerken var olan iki gözünü tamamen kaybetti. Sonuç: Zifiri karanlık. Geriye sadece tepede ışığı algılayan tek bir biyolojik düğüm kaldı. Milyonlarca yıl sonra yeniden yüzmeye başladıklarında, doğa sıfırdan başlamak yerine bu tek merkezi parçalayarak bugünkü karmaşık retinamızı inşa etti. İşte bu yüzden omurgalıların gözleri böceklerinki gibi deriden değil, doğrudan beynin bir uzantısı olarak gelişiyor.
O antik yapı aslında hiçbir yere kaybolmadı, beynimizin en derinliklerine çekilerek uyku ritmimizi yöneten epifiz bezine dönüştü. Evrimin bu geri dönüşüm ustalığı, bedenimizin geçmişine dair sırlar barındırırken, biyolojik adaptasyon sınırlarımızın ne kadar esnek olabileceğini kanıtlıyor.
KAYNAK: sciencedaily.com