İnsan üremesi artık biyolojik bir piyango olmaktan çıkıp ince ayarlı bir mühendislik problemine dönüşüyor. 1990ların başında Yale laboratuvarlarında embriyolar anne rahmine tutunabilmek için sadece iki gün yaşatılabiliyordu. Canlı doğum oranı yüzde on beş sınırındaydı. Sonra bir şeyler değişti. Bilim insanları embriyoların içinde büyüdüğü besin sıvısının molekülleriyle oynadı. Sonuç: Erken evrim.
Bugün Boston IVF uzmanı Alan Penzias ve meslektaşları embriyoları laboratuvar ortamında neredeyse bir hafta büyütebiliyor. Bu uzatılmış süre hücresel bir stres testi işlevi görüyor. Zayıf olanlar eleniyor, güçlü olanlar ise camlaşma adı verilen bir teknikle hızla donduruluyor. Dondurulan bu yüz hücrelik yapılar genetik testlerden geçirilerek gelecekteki bir tarih için beklemeye alınıyor. Sistem çalıştı. Başarı oranları katlanarak arttı.
Teknoloji artık sadece kısırlığa çare aramıyor, zamanı durdurarak üreme özgürlüğü sunuyor. Yumurtalık dokularının saklanmasından sperm enjekte eden robotlara uzanan bu yolculuk, aile yapısını kökünden değiştiriyor. Evrimin direksiyonundayız. Yaşamın başlangıç kodunu laboratuvarda yeniden yazmak, türümüzün en cüretkar adımı.
KAYNAK: technologyreview.com