NASA araştırmacısı Penelope Boston, 1994 yılında New Mexico karanlığında gezinirken gözüne damlayan ve içi mikroplarla dolu bir su damlasıyla astrobiyolojinin seyrini değiştirdi. O acılı an, bilim dünyasında yepyeni bir sayfa açtı. Yeryüzünün en karanlık ve zehirli çukurları, aslında evrendeki yaşamı aramak için en kusursuz haritaları sunuyor.
Dünya üzerindeki en zorlu ortamlar uzayda hayatta kalmanın tek anahtarı. Northern Iowa Üniversitesi ekibinden Joshua Sebree durumu çok net özetliyor. Yüzeydeki ölümcül kozmik radyasyon ve dondurucu soğuklar, Mars veya Ay derinliklerindeki lav tüplerine ulaşamıyor. Jüpiter uydularındaki buz mağaraları, DNA parçalayıcı ışınlardan korunan devasa yeraltı sığınakları yaratıyor. Gelişmiş spektrometreler taşıyan robotlar şimdi bu yeraltı labirentlerinde yaşamın bıraktığı mineral izlerini sürüyor.
Başka gezegenlerde devasa canlılar bulamayacağız ama insanlığın kozmik kaderi yine mağaralara çıkıyor. Geleceğin astronotları, Dünya dışı topraklara indiklerinde doğrudan bu doğal kalkanların içine şişirilebilir basınçlı kubbeler kuracak. İnsanlık evrenin derinliklerine doğru yelken açarken, sığınacağı yer yine en ilkel yuvası olacak.
KAYNAK: wired.com