Avrupa, 1341 ile 1343 arasında geçen 24 aya tam 16 sel sığdırdı. Nehirler taştı, Prag'daki Taş Köprü yıkıldı ve kıta, Son Buzul Çağı'ndan sonraki en sert toprak erozyonunu yaşadı. Yüzyıllardır tek bir felaket sanılan Temmuz 1342 taşkını, iki yıla yayılan bir yıkım zincirinin sadece bir halkasıydı.
Viyana Teknik Üniversitesi liderliğindeki ekip; Oxfordlu rahip William Merle’ün hava durumu günlükleri dahil binin üzerinde tarihi belgeyi nehir yataklarındaki tortul katmanlarla eşleştirdi. Volkanik patlamalar ve atmosferik dolaşımdaki kilitlenmeler, neme doymuş siklonları kıtanın üzerine sabitlemişti. Su çekilmeye fırsat bulamadan bir sonraki dalga vurdu.
Bugünün mühendisliği, bentleri ve barajları yüzyılda bir görülecek tekil taşkınlara göre hesaplıyor. Oysa geçmişin jeolojik hafızası, doğanın darbeleri tek tek değil, peş peşe indirebildiğini hatırlatıyor. İklim krizine hazırlanırken şehirleri tek bir fırtınaya değil, durmaksızın gelen zincirleme felaket dalgalarına göre kurgulamak gerekiyor.
KAYNAK: science.org