Nobel ödüllü bir fizikçinin on yıldır kafasına taktığı bir matematik problemi, silikon tabanlı bir zihin sayesinde çözüme kavuştu. Roma LaSapienza Üniversitesinden Giorgio Parisi, parçacıkların aniden katılaşmasını açıklayan sıkışma teorisindeki bir denklemi yıllarca kanıtlamaya çalıştı. Sayılar doğruydu ama arkasındaki mantık karanlıkta kalmıştı. Takıntı haline gelen gizem, beklenmedik bir işbirlikçiyi sahneye çağırdı.
Araştırma ekibi, söz konusu problemi yapay zeka modeli Claude ile paylaştı. Parisinin amacı algoritmanın sınırlarını test etmekti. Algoritma, insan zekasından yıllarca kaçan basit bağıntıyı hızla yakaladı. Ortada gizli bir matematiksel yapı yoktu. Çözüm baştan beri oradaydı ve araştırmacılar onu tamamen gözden kaçırmıştı. İnsan ve makine, birbirlerinin kör noktalarını aydınlatarak eski bir bilmeceyi tarihe gömdü.
Üretken algoritmalar artık metin yazmanın ötesine geçerek bilimsel keşif sürecinin merkezine oturuyor. İnsanlığın tekelindeki yaratıcı düşünce kalesi el değiştiriyor. Kod satırları, laboratuvarlardaki yeni nesil meslektaşlara dönüşüyor.
KAYNAK: phys.org