İnsanlık evrendeki yalnızlığını sorgularken, uzaylı mikroplar belki de sensörlerimizin önünde bize el sallıyor. Ancak biz onları göremiyoruz. Astrobiyologlar yıllarca cihaz hatalarının yarattığı sahte alarmlarla uğraşırken asıl trajediyi gözden kaçırdı. Dünyevi biyolojimize benzemeyen veya kış uykusunda olan yabancı formları, dar yaşam tanımımıza uymadıkları için yok sayıyor olabiliriz.
İşte bu kozmik körlüğü aşmanın yolu, insan zihninin sınırlarından çıkmaktan geçiyor. Utrecht Üniversitesi araştırmacısı Dr. Inge Loes ten Kate ve ekibi, uzay görevlerindeki veri zafiyetini yapay zeka ile çözmeyi öneriyor. Yapay zeka, bizim canlı aradığımız yerde, zayıf bir yaşam izini veya gözden kaçan bir deseni saniyeler içinde yakalayabilir. Bu yeni bir mercek demek.
Biyolojik önyargılarımızı algoritmaların soğukkanlı analiziyle değiştirdiğimizde, aradığımız cevapların başından beri doğru gezegenlerde bizi beklediğini fark edeceğiz. Yapay zeka, evrenin gizli dilini çeviren kozmik bir tercümana dönüşüyor. Belki de yalnız değiliz, sadece nereye bakacağımızı yeni öğreniyoruz.
KAYNAK: universetoday.com