Evrenin zifiri karanlık, mutlak sıfıra yakın derinliklerinde sürüklenen donmuş dünyalar, aslında yaşamın en canlı vahaları olabilir. Space.com yazarı astrofizikçi Paul Sutter, kendi yıldız sistemlerinden kozmik bir tekmeyle kovulmuş başıboş gezegenlerin gizemini ortaya koyuyor. Geleneksel astronomi yanıldı.
Güneşsiz bir sistemde yaşamın filizlenmesi imkansız görünse de, bu gezegenlerin yörüngesindeki uydular kendi iç fırınlarını yakıyor. Devasa kütleçekim kuvveti, uyduyu sürekli esneterek muazzam bir iç sürtünme ve jeolojik ısı yaratıyor. Tıpkı Jüpiterin uydusu Europa gibi. Ancak ısı tek başına yetmez. Kalın hidrojen atmosferleri, bu uyduları kozmik bir yalıtım battaniyesi gibi sararak ısının uzaya kaçmasını engelliyor. Sonuç: Sıvı su.
Bu kusursuz mekanizma, evrende yaşam arayışımızın yıldıza bağımlı kurallarını kökünden yıkıyor. Samanyolu galaksisinde trilyonlarca başıboş gezegen sessizce süzülüyor. Hedefler tamamen değişiyor. Karanlık uzay boşluğu artık ölü bir çöl değil, hücresel evrime beşiklik edebilecek devasa bir laboratuvara dönüşüyor. Geleceğin uzay teleskopları ışığın konforlu bölgesini bırakıp doğrudan karanlığın tam kalbine bakacak.
KAYNAK: space.com