Zhejiang Laboratuvarı araştırmacısı Sebastian Pios, moleküler kaynama noktalarını tahmin eden bir algoritma eğitiyordu. Sistem, 75 yıldır sorgusuz sualsiz kabul edilen standart bir referans kitabıyla sürekli çelişmeye başladı. İlk akla gelen ihtimal makinenin yanıldığıydı. Tozlu arşivlerde yapılan manuel kontroller ise gerçeği ortaya çıkardı; algoritma haklıydı, on yıllardır süregelen insan hatası yakayı ele vermişti.
Makine öğrenimi algoritmaları, geçmişin veri setleriyle beslenerek çalışır. Temeldeki bilgi hatalıysa, üretilen sonuçlar da sapar. Yapay zeka artık literatür ile yeni araştırmalar arasına girerek denetim katmanı işlevi görüyor. Yüzyıllık ölçüm yanlışlarını tarayan sistem, bilimsel metinlere sızmış kusurları ayıklayan yorulmaz bir editör gibi davranıyor. Algoritma şüpheli bulguları işaretliyor, nihai onayı uzmanlar veriyor.
Yayıncılar ve kurumlar, ellerindeki arşivleri algoritmaların süzgecinden geçirmek için yeni iş akışları kuruyor. Epistemolojik temellerimiz makinelerin filtresinden geçerek sağlamlaşıyor. Yapay zeka, bilimin kendi kendini onarma sürecini hızlandıran bir müttefike dönüştü.
KAYNAK: nature.com