Aşk ve dehşet, biyolojik kodumuzda aynı şalteri kullanıyor. Yıllardır bağ kurma kimyasalı olarak bilinen oksitosin, tehlikenin bittiğini anlamamızı sağlayan nöral devreleri de yönetiyor. Zihnimizde sevgi ve korku yolları kesişiyor.
Japonya'daki araştırma ekibi, farelerin beynindeki paraventriküler talamus bölgesini hücresel düzeyde inceleyerek süreci haritalandırdı. Araştırmacılar buradaki oksitosin duyarlı nöronları kapattığında, denekler diğer hayvanlarla etkileşimi kesti ve daha önce elektrik şoku aldıkları güvenli ortamlarda donakalmaya devam etti. Zihinleri, geçmişteki tehlike anısına takılıp kalmıştı. Oksitosin, beynin alarm sistemini sıfırlayan bir anahtar işlevi görüyor.
Laboratuvardan elde edilen somut bulgular, otizm ve anksiyete bozukluklarının kökenini aydınlatma hedefine doğrudan hizmet ediyor. İnsan zihninin mekanik altyapısı çözüldükçe, sevgi ile tehlike algısı arasındaki sınırın kimyasal bir mekanizmadan ibaret olduğunu anlıyoruz. Duygularımız, nöronların ateşlenme sırasına bağlı çalışan biyolojik bir yazılımdan farksız tepki veriyor.
KAYNAK: sciencealert.com